کد خبر: ۱۸۸۱۷
تاریخ انتشار: ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۴:۱۸
تعداد نظرات: ۲ نظر
تنها راه نجات اقتصاد ایران در سطح عملیاتی "تولید" است/دولت یازدهم به رهبری آقای روحانی تا کنون بجای تمرکز و تلاش برای احیای فرهنگ تولید و ایجاد زیرساخت های مناسب تولید در کشور ، خود و مردم را به امید واهی توافق و تبعات پس از آن امیدوار کرده اند/حتی در صورت توافق نیز اقتصاد کشور شاهد هیچ گونه پویایی نخواهد بود و واردات بی رویه کالا است که بر اقتصاد سوداگرایانه و فرهنگ دلالی سایه خواهد افکند
آرمان پرس – گروه اقتصادی: 

به تدریج با پیشرفت فرآیند تولید، امکان این ایجاد شد تا افراد از حوزه‌ی تولید نیازهای اساسی فراغت پیدا کنند چرا که برخي از افراد می‌توانستند بیش از نیاز خود از کالای‌های اساسی مانند غذا تولید کنند. البته افرادی هم که فراغت می‌یافتند عملا باید تولید می‌کردند اما نه لزوما در حوزه‌ی نیازهای اساسی تولید، چرا که تنها این تولید بود که می‌توانست زمینه‌ی کسب درآمد و آورده را ایجاد کند، آورده‌ای که می‌شد با معاوضه‌ی آن سایر نیازهای ضروری را تامین کرد و ادامه‌ِي حیات داد.

جالب است که همین تاريخچه به صورت فشرده دقیقا در روند تکامل شرکت‌ها و کارخانه‌های تولیدیِ پیشرفته اتفاق می‌افتد. بسیاری از شرکت‌هایی که امروز پیچیده‌ترین تکنولوژی‌ها را تولید می‌کنند، زمانی از فروش ساده‌ترین محصولات خصوصا در حوزه‌ی تامین نیازهای اساسی مثل غذا آغاز کرده‌اند. به عنوان نمونه، شرکت سامسونگ كه امروز يكي از شركت‌هاي زيرمجموعه‌ي آن يعني سامسونگ الكترونيكس، يكي از بزرگ‌ترين شركت‌هاي حوزه‌ِي آي‌تي در جهان است، کار خودش را از بازرگاني ماهي، ميوه و سبزیجات آغاز کرده است. یا شرکت نوکیا از توليد ورقه‌های نازك از چوب درختان كه در صنعت كاغذ استفاده مي‌شود مسیر پیشرفت خود را شروع کرده است. از این رو حتی اگر یک شرکت در تولید آبگوشت بزباش و قرمه‌سبزی هم مزیت رقابتی داشت، که قطعا سطح تکنولوژی بالاتری از خام فروشی ماهی یا سبزیجات دارد، در نقطه‌ی شروع خوبی قرار دارد اما قطعا نباید آن را نقطه‌ی پایان بداند.

دولت‌ها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. همه‌ی دولت‌های پیشرفته زمانی تولیدکننده‌ی ساده‌ترین محصولات خصوصا در حوزه‌ی نیازهای اساسی بوده‌اند و به تدریج تولید محصولات کارخانه‌ای را در دستور کار گذاشتند و امروز پس از طی يك روند كم و بيش طولاني محصولات پیشرفته و با تکنولوژی سطح بالا تولید می‌کنند. بسیاری از کشورهاي منطقه‌ی شرق آسیا، از ژاپن در گذشته تا چین در امروز، مثال‌های شاخصی هستند که این روند را پیموده‌اند و به جایگاه فعلی رسیده‌اند. چین به عنوان يك مثال امروزي روند صنعتی‌سازی تولید خود را که کشورهای غربی در بيش از 100 سال طی کرده‌اند در یک دوره‌ی 30 ساله طی کرده است، اما بدون استراتژی حمایت‌گرایی ممکن نبود به این نقطه برسد.

در واقع در روند تکاملی این دولت‌ها حمایت‌گرایی یک سیاست ثابت و نخ تسبیح پیشرفت است. این دولت‌ها با وضع تعرفه‌های سنگین، محصولات خارجی را آنقدر گران می‌کردند که به هیچ وجه نمی‌توانستند با تولیدات داخلی آن‌ها رقابت کنند.

به غیر از وضع تعرفه‌های مستقیم بر روی تولیدات خارجی، استفاده از یک استراتژی دیگر هم مرسوم است. آن‌ها در قالب یک استراتژی پولی، با دست‌کاری ارزش پولِ خود در مقابل ارز ساير كشورها، ارزش آن‌را به طرز محسوسي كاهش مي‌دادند. اين كار از دو جهت توليدات يك كشور را حمايت مي‌كند، از يك جهت محصولات يك كشور به قيمتي ارزان‌تر توليد خواهد شد و با قيمت پايين گوي سبقت را از ساير رقبا خواهد ربود و از جهت ديگر محصولات توليديِ ساير كشورها گران‌تر خواهند شد و اگر هم به داخل آن كشور راه يابند با قيمت بالا امكان رقابت با نمونه‌هاي داخلي را نخواهند داشت.

اين موارد استراتژي‌هاي حمايت‌گرايي عمومي در دولت‌ها است. دولت‌ها به طور ويژه از بعضي از كارخانه‌هاي خود به صورت ويژه خاص حمايت كرده‌اند. به عنوان مثال شركت تويوتا به مدت 25 سال ضرر‌ده بود. در نهايت هم دولت ژاپن مجبور شد تا در سال 1949 اين شركت را دولتي كند. يا نوكيا در فنلاند به مدت 17 سال از حمايت‌هاي دولتي برخوردار بود تا اين‌كه به سودآوري رسيد و در تمام اين مدت زيان‌ده بود.

يك مطالعه‌ي دقيق در روند تكامل توليد، چه در سطح يك شركت‌ يا كارخانه‌ و چه در سطح يك كشور، مي‌تواند قاعده‌هايي كلي به دست دهد:

قاعده‌ي يكم: مهم نيست كه يك شركت كار خود را در حوزه‌ي توليد از كجا آغاز مي‌كند و چه توليد مي‌كند، بلكه مهم اين است كه توليد كند و در يك روند تكاملي به تدريج توليدات خود را ارتقا دهد.

قاعده‌ي دوم: مهم نيست كه يك دولت در روند پيش‌رفت شركت‌ها و كارخانه‌هاي زيرمجموعه‌ي خود در دوره‌هاي بعضا طولاني از آن‌ها حمايت كرده است، بلكه مهم اين است كه آن كشور امروز شركت‌ها و كارخانه‌هايي را در زيرمجموعه‌ي خود دارد كه جهان از توليدات آن‌ها استقبال مي‌كند و مي‌توانند فراتر از مرزهاي آن كشور با توليدات ساير كشورها رقابت كنند.

در حالي‌كه شرايط در كشور به سويي مي‌رود كه استراتژي درهاي باز، نه در تئوري و لفظ بلكه به صورت عملي اجرا شود، البته به شرط رفع واقعي تحريم‌ها، به نظر مي‌رسد كه استفاده از انواع استراتژي‌هاي حمايت‌گرايي راه‌حلي گريزناپذير براي حمايت از توليدات داخلي و همچنين تقويت توليد در داخل است. در واقع استحصال و فروش نفت در كشور ما همان‌گونه كه گفته شد نقطه‌ي آغاز خوبي است اما هرگز نبايد نقطه‌ي پايان تلقي شود. اين‌كه با رفع تحريم‌ها امكان فروش نفت و بازگشت درآمدهاي آن سهل‌تر خواهد شد نبايد دوباره خام‌فروشي آن‌را به ساده‌ترين راه‌حل براي تامين هزينه‌هاي كشور تبديل كند.

در صورتي كه استراتژي حمايت‌گرايي به عنوان مكملي براي استراتژي درهاي باز به كار نرود يا به بيان ديگر درهاي باز با حمايت‌گرايي تعديل نشود، بخش عمده‌اي از اقتصاد مقاومتي به محاق خواهد رفت.


برچسب ها: تولید ، آرمان پرس ، اقتصاد
مطالب مرتبط
نظرات بینندگان l_sar_comment
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۲
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۱۵ - ۱۳۹۴/۰۵/۲۵
1
0
واقعا گروه اقتصادیتون اینو گفته؟؟؟اینا از فیلیپین مدرک نگرفتن احتمالا؟؟؟بخدا عجب احمق هایی پیدا میشه آخه احمق جون وقتی کشور افتاده به بی پولی و خواری و نداری و کارخونه ها تعطیل شده وقتی پول کارگرها رو نمیتونن بدن حتما بابای گروه اقتصادی شما میخواد تولید کنه نه؟؟؟مردی ثبت کن.اسکوووووول
پاسخ ها
آرمان
| Iran, Islamic Republic of |
۱۰:۰۵ - ۱۳۹۴/۰۵/۲۶
ادم ناحسابی چرا ایران نباید مث ژاپن باشه اوناهم چن سال همه درهای وارداتو بستن الان اینین که میبینی ادم نباید به دستو پای کسی بیوفته بی سواد لطفا دیگه اضحار نظر نکن
نام:
ایمیل:
در صورت انتشار نظر به شما ایمیل زده می شود
* نظر:
چندرسانه ای
اخبار بین الملل